چون عشق اشارت فرماید، قدم به راه نهید،
گرچه دشوارست و بی زنهار این طریق . 
و چون بر شما بال گشاید ، سر فرود آورید به تسلیم،
اگر شمشیری نهفته در این بال ، جراحت زخمی بر جانتان زند. 


چون عاشقی آمد، سزاوار نباشد این گفتار که : خدا در قلب من است، 
 شایسته تر آن که گفته آید : من در قلب خداوندم.


تعبیر جبران خلیل جبران از زنا شویی:
در کنار هم بایستید ، نه بسیار نزدیک،
که پایه های حایل معبد ، به جدایی استوارند،
و بلوط و سرو در سایه ی هم سر به آسمان نکشند.
 

نصیحت  جبران خلیل جبران به زوج های جوان :
جام یکدیگر پر کنید ، لکن از یک جام ننوشید .
از نان خود به هم ارزانی دارید ، اما هر دو از یک نان تناول نکنید .


نصیحت  جبران خلیل جبران به زوج های جوان به هنگام شادی :
و همگام نغنمه ساز کنید و پای بکوبید و شادمان باشید ، اما امان دهید که هر یک در حریم خلوت خویش آسوده باشد و تنها .
چون تارهای عود که تنهایند هر کدام ، اما به کار یک ترانه ی واحد در ارتعاش.


این کودکان فرزندان شما نی اند،
آنان پسران و دختران اشتیاق حیاتند و هم از برای او .
از شما گذر کنند و به دنیا سفر کنند ، لیکن از شما نیایند . همراهی تان کنند ، اما از شما نباشند.
به آنان عشق خود توانید داد، اما اندیشه تان را هرگز ، که ایشان را افکاری دیگر به سر است ، تفکراتی از آن خویشتن.


شما چون کمانید که فرزندتان  همچون پیکان هایی سرشار زندگی از آن رها شوند و به پیش روند.
و تیرانداز ، نشانه را در طریقت بی انتها نظاره کند و به نیروی او اندامتان خمیده شود ، که تیرش تیز بپرد و در  دوردست نشیند.
پس شادمان می بایدتان خمیدن در دستهای کماندار، 
چون او هم شفیق تیرست که می رود ؛ و هم رفیق کمان که می ماند.


دهش (بخشش )، آنگاه که از ثروت است و از مکنت ، هر چه بسیار ، باز اندک باشد ، که واقعیت بخشش ، ایثار از خویشتن است.


سخاوت ، زیباست آن زمان که دست نیازی به سویتان گشوده آید ، اما
زیباترآن ایثار که نیازمند طلب نباشد و از افق های تفحص و ادراک برآید .
و گشاده دستان را تجسس نیازمندان چه بسا دلپذیر تر از بخشایش محض.


و کدامین ثروت است که محفوظ بدارید تا ابد؟
آنچه امروز شما راست ، یک روز به دیگری سپرده شود.
پس امروز به دست خویش عطا کنید ، باشد که شهد گوارای سخاوت ، نصیب شما گردد ، نه مرده ریگی وارثانتان.


حیات درختان در بخشش میوه است. آنها می بخشند تا زنده بمانند ، زیرا اگر باری ندهند خود را به تباهی و نابودی کشانده اند.


و تو کیستی؟ تو که باید آدمیان سینه های خویش را در مقابلت
بشکافند و پرده حیا و آزرم و عزت نفس خود را پاره کنند تا تو آنها را به
عطای خود سزاور بینی و به جود و کرم خود لایق؟
پس ، نخست بنگر تا ببینی آیا ارزش و لیاقت آن را داری که وسیله ای برای بخشش باشی ؟
آیا شایسته ای تا بخشایشگر باشی؟
زیرا
فقط حقیقت زندگی است که می تواند در حق زندگی عطا کند، و تو که این همه به
عطای خود می بالی فراموش کرده ای که تنها گواه انتقال عطا از موجودی به
موجود دیگر بوده ای!.


وقتی حیوانمی را ذبح می کنی ، در دل خود به قربانی بگو:
نیروی
که فرمان کشتن تو را به من داد ، نیرویی است که بزودی مرا از پای در خواهد
آورد و هنگامی که لحظه موعد من فرا رسد ، من نیز همانند تو خواهم سوخت ،
زیرا قانونی که تو را در مقابل من تسلیم کرده است بزودی مرا به دستی قوی
تر خواهد سپرد.
خون تو و خون من عصاره ای است که از روز ازل برای رویاندن درخت آسمانی (در آن سویی طبیعت ) آماده شده است.


هنگامی که سیبی را با دندانهای خود له می کنی در قلب خویش به آن بگو :
دانه ها و ذرات تو در کالبد من به زندگی ادامه خواهند داد.
شکوفه هایی که باید از دانه هایی تو سر زند ، فردا در قلب من شکوفا می شود .
عطر دل انگیز تو ، توام با نفسهای گرم من به عالم بالا صعود خواهد کرد ، و من و تو در تمام فصلها شاد و خرم خواهیم بود. 


اگر کار و کوشش با محبت توام نباشد پوچ و بی ثمر است ، زیرا اگر
شما با محبت به تلاش برخیزید ، می توانید  ارواح خویش را با یکدیگر گره
بزنید و آنگاه همه شما با خدای بزرگ پیوند خورده اید. 


شما را اگر توان نباشد که کار خود به عشق در آمیزید و پیوسته
بار وظیفه ای را بی رغبت به دوش می کشید ، زنهار دست از کار بشویید و بر
آستان معبدی نشینید و از آنان که به شادی ، تلاش کنند صدقه بستانید.
زیرا آنکه بی میل ، خمیری در تنور نهد ، نان تلخی واستاند که انسان را تنها نیمه سیر کند،
و آنکه انگور به اکراه فشارد ، شراب را عساره ای مسموم سازد ،
و
آنکه حتی به زیبایی آواز فرشتگان نغمه ساز کند ، چون به آواز خویش عشق نمی
ورزد ، تنها می تواند گوش انسانی را بر صدای روز و نجوای شب ببندد.


کار تجسم عشق است.


به معیار دل ، شادمانی ، چهره ی بی نقاب اندوه است و آوای خنده از همان چاه بر شود که بسیاری ایام ، لبریز اشک می باشد.


اندوه و نشاط همواره دوشادوش هم سفر کنند و در آن هنگام که یکی
بر سفره ی شما نشسته است ، دیگری در رختخوابتان آرمیده باشد.شما پیوسته
چون ترازویید بی تکلیف در میانه اندوه و نشاط .  


کسی که کشته می شود ، در جریان قتل خود سهمی دارد و نمی تواند
از آن تبرئه شود . آن که چیزی از وی به سرقت می رود نمی تواند از سرزنش
برکنار باشد. انسان نیکوکار هرگز نمی تواند خود را از اعمال تبهکاران
تبرئه کند ، و انسان پاک نمی تواند از آلودگی و ناپاکی تبهکاران در امان
باشد . چه بسا که انسان مجرم ، خود قربانی کسی است که جرم و جنایت را در
حق او انجام داده.


شما می توانید بانگ طبل را مهار کنید و سیمهای گیتار را باز
کنید ، ولی کدامیک از فرزندان آدم خواهد توانست چکاوک را در آسمان از نوا
باز دارد؟